เย็นวันนี้อากาศดี . . .
คิดขึ้นมาได้ว่าเจ้าตัวเล็กข้างบ้านกลับมาจาก กทม. แล้ว
ได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวจากซอยหลังบ้าน
ไปเล่นด้วยดีกว่า
วันนี้รู้สึกว่าจะได้ของเล่นใหม่แฮะ
อิฐกองพะเนินกองอยู่
ใกล้ ๆ กันมีกองทรายละเอียดซึ่งเป็นที่หย่อนกายของเจ้าตูบเมื่อมันต้องการชมพระอาทิตย์ยามเย็น
(ตามความคิดของเราน่ะ)
เจ้าตัวเล็กเห็นเราแล้วทำหน้าเหวอกรี๊ดสุดเสียง (เฮ้ยลืมแล้วเหรอว่าเป็นผู้ชายน่ะ)
เราวิ่งตรงรี่แล้วขยี้ผมเจ้าตัวเล็กเบา ๆ
สังเกตเห็นว่าตัวเล็กมีถุงกล้วยทอดอยู่ในมือและมีกล้วยทอดอยู่ในปาก (นี่น่ะเหรอขนมของเด็กสมัยใหม่)
พอดีหันไปเห็นว่าน้องแก้มยุ้ยพี่เจ้าตัวเล็กกะลังเล่นอะไรบางอย่างอยู่เลยเข้าไปยืนดู
อ้อ . . .
ที่แท้ก็กำลังสร้างตึกสูงระศีรษะของเธอ (เท่าสะโพกเราเอง)
เธอสร้างมันด้วยอิฐ
เห็นแล้วก็ลงมือสร้างด้วยตนเองบ้าง คงสนุกไม่เบาเลยล่ะ
เราเดินวนไปมารอบ ๆบริเวณนั้นเพื่อเลือกทำเลดี ๆ
แล้วก็ได้พื้นทรายเรียบๆ ขนาดพอเหมาะ
เราค่อย ๆ จัดเรียงอิฐบล็อคในส่วนที่เป็นฐานอย่างระมัดระวัง . . .
เราวาดสรรค์รูปแบบของสิ่งปลูกสร้างที่จะปรากฏต่อสายตาไว้ในใจแล้วหละ
สร้างไปเรื่อย ๆ
เรื่อย ๆ
จนสำเร็จไปตามต้องการ
หลังจากเสร็จแล้วก็ยืนมองผลงานอย่างชื่นชม
บนส่วนที่เป็นยอดนั้นเราใช้อิฐที่มีลักษณะแตกหัก บิ่น ๆ ไม่ได้รูปร่าง
น้องแก้มยุ้ยเดินมาดูแล้วตั้งชื่อมันซะเสียว่า . . .
ปราสาทเก็บวิญญาณผี
เฮ้อฟังแล้วเศร้าเนาะ
สุดท้ายแล้วก็ต้องทลายมันทิ้งลาก่อนนะปราสาทเก็บวิญญาณผี . . .
15 กรกฎาคม 50