ชีวิตของฉันมันอยู่กะหมากะแมว

คนเราเเต่ละคนมีรูปเเบบความรักที่เเตกต่างกันไป ซึ่งบ่อยครั้งที่เคยอ่านเจอทั้งในเว็บเเละพบกับตนเอง มักจะเป็นความรักเเบบประมาณว่าโดนทิ้งเเล้วยังจมปลักอยู่กับมันน่ะ เเน่นอนล่ะเป็นไปไม่ได้ว่าคนเราจะเเข็งเเกร่งตลอดเวลาน่ะ เเต่อะไรมันจะเศร้าปานนั้น... บางคนถูกบอกเลิกถึงขั้นกับไม่เป็นผู้เป็นคน ไม่เป็นอันทำงานทำการ ข้าวก็ไม่ยอมทาน สุดท้ายเเล้วมันก็มีเเต่ห่อเหี่ยวอ่ะนะ ถ้าคนคนนั้นเค้ากลับมาหาเราก็ดี เเต่นั่นน่ะมัน เเทบจะเป็น10ในล้านเลยนะ บางคนก็ฆ่าตัวตายโอย... ปวดหัวเเทน คิดดูสิชีวิตเรายังมีเรื่องราวอีกมากมายให้ต้องคิด ถ้าไม่มัวเเต่อยู่กับโลกใบเก่าเเล้วเมื่อไหร่จะลุกขึ้นยืนได้สักทีล่ะจ๊ะ ชีวิตเรามันยังมีอีกไกล ระยะทางข้างหน้าอาจจะเลวร้ายกว่าที่เป็นอยู่อีกเเน่ะ ถ้าเรื่องเเค่นี้ยังท้อเเล้วต่อไปจะทำอย่างไร อาจจะใช่ว่าชีวิตนี้เป็นของเรา เเต่คนที่ให้ชีวิตเราเเละทำเพื่อเราทั้งชีวิตล่ะ เก็บเอาไว้ที่ไหนกันน่ะ บางทีการที่จะรักใครสักคนก็ยากกว่าการตัดใจไม่ให้รัก เพราะคิดดูสิ ถ้าเราพบใครสักคนที่ใจตรงกับเราน่ะ เราก็รักเขาได้ทั้งนั้นล่ะ เเต่ว่าจะรักยังไงไม่ให้เจ็บเเละมีความเข้าใจกัน ดูอย่างนกสิ ปีกของมันโต้ลมเเละบินไปอย่างอิสระ อยากให้รักของคนเราเป็นอย่างนี้บ้างนะ มันคงดีไม่น้อยเชียว เมื่อรักนั้นจากไปคิดซะว่านั่นเป็นเพียงบทเรียนของการฝึกบิน เเละจงเห็นค่าของการบินมากกว่าสิ่งอื่นใด เพราะมันจะเป็นสิ่งที่สอนให้เราสามารถมีชีวิตอยู่ได้ต่อไป อย่างนกน้อยผู้บินเล่นลมด้วยจิตใจอันเข้มเเข็งเเละร่าเริง