ชีวิตของฉันมันอยู่กะหมากะแมว

ความฝัน
หอมหวาน
อ่อนโยน
สวยงาม
ทุกอย่างเป็นไปอย่างใจต้องการ

ความจริง
มีทั้งขืนข่มและสนุกสนาน
สิ่งเลวร้ายมากมาย
ทุกอย่างไม่สามารถเป็นไปอย่างใจต้องการ

พี่เราตอนนี้เรียนอักษรศาสตร์ศิลปากร
มันเพิ่งโทรมาบอกวันนี้ว่า อยากย้ายคณะ
ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคิดมานานเท่าไหร่แล้ว
แต่เราก็เพิ่งรู้พร้อม ๆ กันก็วันนี้แหละ
แต่เรารู้ว่ามันเหงา
มันบอกว่ามันไม่มีเพื่อนสนิท
ไม่มีเพื่อนคนไหนเลย
คนที่พักทานข้าวพร้อม ๆ กัน
คนที่นั่งเป็นเพื่อนมันเวลาไม่มีใคร
คนที่เข้ามาถามว่า เป็นอะไรรึเปล่า?
คนที่นั่งฟังเพลง ช่วยเลือกเพลงหรือซื้อของ
ปราศจากเงาของคนผู้นั้น

เวลาโทรมาที่บ้านทีไรมันก็บอกว่าไปนอนหอเพื่อนเก่า
หรือไม่ก็หาเก้ามาหินอ่อนนอนเอาแถวนั้น
ฟังแล้วชีวิตคล้าย ๆ คนเร่ร่อน
อันที่จริงเรายังอยากให้มันอยู่ที่บ้านเหมือนตอนที่มันยังเรียนมัธยมอยู่
ถึงเราจะทเลาะกันบ้าง แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเราเกลียดกัน
มันเคยเปรย ๆ ให้ฟังตอนอยู่ที่ศิลปากรว่า
ยังนึกเสียดายที่ตอน ม.ปลาย ดันไปเรียนสายวิทย์ แทนที่จะเรียนสายศิลป์
มันอยากเรียนสถาปัตย์ อันที่จริงมันก็ได้ทั้งหัวศิลป์ หัววิทย์นั่นแหละ
เพียงแต่สิ่งที่มันรักมีเพียงหนึ่งเดียว
มันรักศิลปะ
มันเสียดายความใฝ่ฝันตอนเป็นเด็ก
แม่เพิ่งกลับมาจากบ้านเก่า
แม่กลับไปดูสวนผลไม้น่ะ
น้องบอกว่าแอบเห็นแม่ร้องไห้ตอนรู้เรื่องนี้
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงดี
เราคงเด็กเกินกว่าที่ผู้ใหญ่จะยอมรับความคิดเห็นของเรา
ผู้ใหญ่มองเห็นการงานสำคัญและเป็นจุดสูงสุดของชีวิต
แต่
เด็กมองเห็นความใฝ่ฝันและสิ่งที่ตนเองรักเป็นจุดสูงสุดของชีวิต
เห็นทีเราคงต้องลงมือวางแผนเส้นทางความใฝ่ฝันกับเค้าบ้างแล้วล่ะ
ไม่อยากเสียดายและไม่อยากให้ใครเสียใจในภายหลังเพราะเราอีก
วันนี้พอก่อนดีก่า เเล้วพรุ่งนี้จามาอัพใหม่อีกค่ะบายค่ะ