สัพเพเหระว่าไปเรื่อยแล้วแต่เวลาและอารมณ์

พรุ่งนี้โรงเรียนจะเปิดเทอมแล้วค่ะ  ตื่นเต้นอย่างแรง!!!  เพราะไม่รู้ว่าปีนี้จะเจอครูประเภทไหน  เพื่อนร่วมชั้นประเภทไหนอีก  คิดแล้ววิตกจริตค่ะ  บางทีก็คิดอยู่เหมือนกันว่าปีนี้จะแจ็คพ็อตแตกโดนโหวตให้เป็นคณะกรรมการของห้องอีกรึเปล่า  คิดหนักจริง ๆ เพราะว่าปีที่แล้วก็เป็นรองหัวหน้า  อันที่จริงมันก็โดนเป็นอยู่แทบทุกปีนั่นแหละค่ะเพียงแต่ว่าจากระสบการณ์ที่ผ่านมามันทำให้เราเข็ดขยาดจริง ๆ  ยิ่งปีนี้เป็นการจัดห้องตามผลการเรียนของปีที่แล้วซะด้วยยิ่งหนักไปใหญ่ค่ะ  เพราะคนที่ได้ 3.5 ขึ้นไปจะๆได้อยู่ห้องคิงส์ ห้องควีนส์ประมาณนี้แหละ  แล้วเราได้เกรด 3.75 ผลที่ออกมาคือได้อยู่ห้อง 1 ซึ่งส่วนใหญ่เพื่อนเก่า ๆ จะได้อยู่ห้องเดียวกัน  เพราะเป็นเด็กที่มาจากการสอบเข้าแล้วมีผลการเรียนดี  แต่เรื่องของเรื่องก็เพราะในห้องมันมีแต่เด็กเรียนไงคะ  ซึ่งในห้องเนี่ยมันจะมีเด็กที่แบ่งออกเป็นกลุ่ม ๆ ก็คือ

 

1.       เด็กเรียน

ชื่อมันก็บอกอยู่แล้วว่าเด็กกลุ่มนี้ทุกลมหายใจมีแต่ เกรด 4 เรียนกวดวิชา  ทำข้อสอบ  งานการของห้องจะไม่ค่อยจับต้องหรอกค่ะ  ทำอะไรก็ไม่ค่อยเป็น  แต่จะชอบตินู่นตินี่  พอเอาเข้าจริง ๆ ก็เป็นแค่ทฤษฎี  แต่ปฏิบัตินี่เฮงซวยมาก ๆ   

 

2.       เด็กกิจกรรม 

เด็กประเภทนี้ในห้องจะมีน้อยค่ะ  เพราะส่วนใหญ่มันก็เป็นเด็กเรียนกันซะเยอะ  พวกเด็กกิจกรรมถึงจะเรียน ได้ 3.5 อัพ แต่จะสู้พวกเด็กเรียนไม่ได้  ข้อดีคืออย่างน้อยเด็กประเภทนี้ยังพอขอความช่วยเหลือได้บ้าง  เวลาทำงานของห้องจะเต็มที่แต่พอเวลาเรียนจะชอบขอลอกไอ้พวกเด็กเรียน  ซึ่งเด็กเรียนบางคนก็ยอมให้ลอก  แต่ส่วนใหญ่จะบอกปัดไปว่า

“เราก็ไม่รู้เหมือนกัน”      

“เรายังทำไม่เสร็จเลย” 

“อย่าลอกเลยเราทำมั่ว ๆ ไปงั้นแหละ”

      และอีกมากมายทีจะอ้าง

               

แต่ก็พอจะเข้าใจนะคะว่างานทุกอย่างการบ้านทุกชิ้นมันเป็นคะแนน  เป็นเราใครมาขอลอกบางทีก็ไม่อยากให้นะเพราะคิดว่าตูอุตส่าห์ทำแทบตายอยู่ดี ๆ พวกแกก็มาขอกฃของตูไปมันหน้าเหนี่ยวนัก

แต่ถ้าเป็นเพื่อนสนิทเราจะไม่ให้ลอกแต่จะเป็นการสอนซะมากกว่าค่ะ  เพราะพอลอกเสร็จพวกที่มันขี้เกียจความรู้ทั้งหมดมันก็จะกลายเป็นแค่ขี้ดินที่ไร้ค่า  เราหวังดีกับเพื่อนเลยคิดว่าเราควรจะทำให้เขารู้จริง ๆ ไม่ใช่แค่สักแต่ลอกแล้วพอตอนหลังก็มาขอลอกเราอีก

 

     3.เด็กรวมมิตร  (ทั้งเรียนทั้งกิจกรรม)   

       เด็กประเภทนี้มีน้อยกว่าเด็กกิจกรรมซะอีกค่ะ  ก็เรานี่แหละ  บางทีก็นึกภูมิใจอยู่เหมือนกันที่เราเป็นเด็กกลุ่มนี้  เวลาอยู่ในห้องเพื่อนส่วนใหญ่จะให้ความนับถือค่ะ  เพราะเด็กกลุ่มนี้จะเป็นพวกที่ต้องอุทิศตนอย่างแรงค่ะ  เพราะต้องจัดสรรเวลาให้ถูกต้องและเหมาะสม  ส่วนใหญ่เด็กกลุ่มนี้จะเป็นพวกคณะกรรมการห้อง  เวลาที่คุณครูมีกิจกรรมอะไรของห้องก็ต้องแบกภาระไว้  ทั้ง ๆ ที่อันที่จริง ๆ งานของห้องเป็นงานส่วนรวมไม่ใช่งานส่วนตัวแค่เฉพาะกับคณะกรรมการห้อง  แต่นั่นหละหนาสุดท้ายก็มีคนทำแค่ไม่กี่คน  บางทีเงินซื้อของ ตกแต่ง พวกวัสดุอุปกรณ์ก็ต้องออกเงินซื้อกันเอง  เพราะบางทีพอประกาศว่าจะขอเรี่ยไรเงินเพื่อซื้อของมาทำงานห้องมันก็ทำเป็นหูทวนลมกันแน่ะ  บางทีมีเสียงบ่นมาด้วยว่า “เงินแค่นี้ทำไมไม่ออกตังค์เองล่ะ”  ก็เพราะมันแค่นี้น่ะสิถึงได้บอกให้ช่วยกันออก  บางทีเราขอแค่ 3 บาท 5 บาท  มันยังโกหกกันหน้าด้าน ๆ ว่าไม่มีตังค์ค่ารถกลับบ้าน  แต่พอตกเย็นเท่านั้นเห็นมันมุดหัวอยู่ที่ร้านเกมส์ซะแล้ว  บางทีที่มาจากการระดมเงินของห้องก็ยังไม่พอซื้อของเลย  สุดท้ายก็ตกเป็นหน้าที่ของกรรมการห้องช่วยกันออกเงินเพิ่มอีก  พอได้ของครบคนจัดมันก็มีไม่กี่คนนะ  บางทีจัดกว่าจะเสร็จก็ปาเข้า  5โมง 6โมงนู่นพอจัดเสร็จมันก็ภูมิใจหายเหนื่อยนะ  เพราะรู้สึกว่าเราทำดีที่สุดแล้วแต่พอวันรุ่งขึ้นนี่สิ  มาแล้วค่ะพวกนักวิจารณ์มือพิการปากจรวดจะเริ่มทำงานค่ะ  เดี๋ยววิจารณ์ตรงโน้นบ้างตรงนี้บ้าง  พอจัดเสร็จก็ถึงเวลาให้คะแนนค่ะ  ครูบางท่านก็จะไม่ถามว่าใครเป็นคนทำ  เพราะอะไรอันนี้ก็ไม่ทราบแต่พอให้คะแนนก็จะได้กันยกห้องค่ะ  ถ้าได้คะแนนดีก็แล้วไป  แต่ถ้าคะแนนบ๊วยเมื่อไหร่โดนมันรุมยำแน่ค่ะ  ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายจริง ๆ ค่ะ 

 

     4.เด็กปลิง(ไม่ดูดเลือด)

       เด็กกลุ่มนี้จะเรียกว่าขยะของห้องเลยก็ว่าได้ค่ะ  เพราะมันจะติดหนึบจริง ๆ ลองถ้าใครได้เจอสักครั้งจะเข็ดขยาดไปเลยค่ะ  เพราะว่าพวกนี้จะไม่ค่อยทำอะไร  เรียนมันก็ไม่เรียนนะ  งานของห้องก็ไม่ค่อยจะช่วยนะ  เราโค-ตะ-ระ เกลียดเลยค่ะ  ทำอะไรไม่ค่อยเป็นเป็นแต่กวนบาทา  ทำตัวเป็นเจ้าพ่อของห้อง  และโปรยเสน่ห์ผู้หญิงไปทั่ว  แต่พอเกรดออกมาเจ้าพระคุณเอ๊ย  การที่เด็กกลุ่มนี้รวมตัวกันมันยิ่งกว่าส้มทำปลาร้า+ปูเค็มซะอีก  ถ้าเป็นกับผู้ชายมันก็จะอาจจะพูดดี ๆ ก่อนถ้าไม่ให้ก็ใช้กำลัง  แต่ถ้าเป็นผู้หญิงมันจะหน้าด้านท่าเดียวค่ะ  ขออยู่นั่นแหละ  พูดไปก็ส่งสายตาหวานเยิ้มชวนอาเจียน  หยอดคำหวานไปด้วยบ้างน่าแหวะสุด  ๆ ค่ะ

 

พอรู้ว่าเปิดเทอมนี้มีการแยกเด็กตามผลการเรียนก็มีคำถามอยู่มากมายเลยค่ะ 

ทำไมต้องแยกเด็กตามผลการเรียน?  ผู้ใหญ่อาจจะคิดว่ามันดีสำหรับทุกคน  ดีกับเด็กที่ตั้งใจเรียน  ดีกับครูผู้สอน  ดีกับครูประจำชั้น  (แน่ใจเหรอ?)

 

จะรู้ได้ยังไงว่าเด็กที่มีผลการเรียนดีเป็นเด็กที่เก่งจริง ?  เก่งในที่นี้ไม่ได้หมายถึงแค่เรียนเก่ง  ทำคะแนนดี  แต่หมายถึงรอบรู้ทั้ง  IQ  และ  EQ  เพราะที่เห็น ๆ มาเด็กที่มีคะแนนดีแต่นิสัยแย่ยังวนเวียนอยู่ในห้องคิงส์ห้องควีนส์ นับไม่ถ้วน  เรื่องนี้คือเรื่องที่เรากังวลมากที่สุดค่ะเพราะว่าถ้าการเลือกคณะกรรมการห้องคนใหม่ของปีนี้มาจากการเลือกของเด็กในห้อง  ส่วนใหญ่ก็จะเลือกเด็กรวมมิตรให้เป็นคณะกรรมการห้อง  เพราะมันจะง่ายต่อเด็กกลุ่มอื่น ๆ ที่ไม่ยากทำงานส่วนรวม  และไม่อยากให้คะแนนตก  แต่คิดอีกแง่นึงมันก็ดีสำหรับเรา  เพราะมันเป็นการฝึกการเป็นผู้นำและผู้ตามที่ดีเผลอ ๆ ถ้าเราตั้งใจทำหน้าที่ของเราดีที่สุด  เราก็อาจจะทำคะแนนได้ดีกว่าพวกเด็กกลุ่มอื่น ๆ เพราะครูส่วนใหญ่จะรักเด็กที่ตั้งใจเรียนและตั้งใจทำงาน  เพราะจะทำให้เราได้คะแนนจิตพิสัยที่น่าพึงพอใจและถ้ามีเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับการเรียน  เราก็สามารถที่จะขอคำปรึกษาหรือขอความช่วยเหลือได้อย่าง่ายดาย  ขอบอกไว้ก่อนนะคะว่ากรณีนี้คนละอย่างกันกับนักเรียนที่ประจบสอพลอหรือหน้าไหว้ หลังหลอก  อย่าคิดนะว่าเหล่าคุณครูจะไม่รู้ว่าเราคิดยังไง  ถ้าลองได้เห็นตัวตนที่แท้จริง ๆ ตัวเราเองนั่นแหละที่จะหลุดออกจากวงโคจรไปเลย  ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน  เพราะฉะนั้นเราจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด  เพื่อตัวเราเอง  เพื่อคนที่อยู่ข้างหลังเราและเพื่อสิ่งที่จะเข้ามาในชีวิตเรา  เอ็นทรี่นี่ยาวเหลือเกินค่ะ  ไม่เคยเขียนยาวขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ พอแค่นี้ก่อนดีกว่า ยังไงก่อนจบก็ขอทิ้งท้ายไว้ด้วยเนื้อเพลงเด็กเอ๋ยเด็กดี แล้วกันค่ะ

เด็กเอ๋ยเด็กดีต้องมีหน้าที่สิบอย่างด้วยกัน

เด็กเอ๋ยเก็กดีต้องมีหน้าที่สิบอย่างด้วยกัน

หนึ่งนับถือศาสนา
สองรักษาธรรมเนียมมั่น
สามเชื่อพ่อแม่ครูอาจารย์
สี่วาจานั้นต้องสุภาพอ่อนหวาน
ห้ายึดมั่นกตัญญู
หกเป็นผู้รู้รักการงาน
เจ็ดต้องศึกษาให้เชี่ยวชาญ ต้องมานะบากบั่น ไม่เกียจไม่คร้าน
แปดรู้จักออมประหยัด
เก้าต้องซื่อสัตย์ตลอดกาล น้ำใจนักกีฬากล้าหาญให้เหมาะแก่การสมัยชาติพัฒา
สิบทำตนให้เป็นประโยชน์ รู้บาปบุญคุณโทษ รู้รักชาติศาสนา

 

คนที่ทำได้อย่างในเพลงนี้คงหายากขึ้นทุกวันแล้วล่ะค่ะ 

 

ก่อนจะจากไปจริง ๆ แล้วขอแปะรูปเจ้าปุยฝ้ายสุดที่รักไว้หน่อยแล้วกันค่ะ

                                                                                                              

หวัดดีฮับผมชื่อปุยฝ้าย  ผลหล่อมั้ยฮับ ?                    

เอ็นทรี่หน้าพี่ปรางจะแนะนำผมให้ทุกคนรู้จักด้วยน่ะฮับ                                

บ๊ายบายนะฮับ

edit @ 11 May 2008 16:45:12 by มะปรางข้างรั้ว